Een mooie toekomst tegemoet
8 mei 2021
Onze oudste zoon was vanaf kleins af aan nieuwsgierig en leergierig. In groep 3 bleek al snel dat hij met lezen niet goed kon meekomen, naar later bleek door oogmotorische problemen en dyslexie. Zijn juf was een echte leesfanaat. Als je er niet goed in was dan telde je niet mee.
In de jaren erop zat het hem op school niet mee. Zo werd hij door 0,1 tekort een bespreekgeval. Van zijn mentor kreeg hij vervolgens te horen dat 10 docenten hem hadden weggestemd, dus ook door de docenten van de vakken waarvoor hij een 7 stond.
Afgelopen periode heb ik de cursus van
Een paar dagen later kwam hij thuis en vertelde dat hij met de afdelingsleider een positief gesprek had gehad over een project. Vervolgens kreeg hij hulp van de RT-er om zijn auditieve ondersteuning beter te regelen. In de toetsweek die volgde werd hij in een hete gymzaal overvallen door een blackout waar hij enorm van baalde. Ik informeerde zijn mentor kort hierover. Tot onze grote verbazing kregen we bericht van school dat zijn toets ongeldig werd verklaard en dat hij deze mocht herkansen. Dat was natuurlijk fantastisch. Mijn zoon ervaart nu dat de school hem ondersteunt. Hij kon zich vervolgens richten op de resterende toetsen waarbij hij voor een aantal vakken hele mooie cijfers heeft gehaald.
Ik ben mijn zoon dankbaar dat hij het proces is aangegaan om het tij te keren. Het is als ouder prachtig om te zien dat het leven voor hem echt anders mag zijn. Het fijne van
Naar aanleiding van een blackout mocht onze zoon dus het vak herkansen. Hij zag er tegenop omdat het weer in de gymzaal was. Ik legde hem uit dat volgend schooljaar de eindexamens ook in de gymzalen worden afgenomen. Ik gaf hem de suggestie om aan die situatie te werken. Dat kan bijvoorbeeld met een stresstransformatie maar ik gaf hem ook de ruimte om met een eigen idee te komen. Tot mijn verrassing gaf hij na enig nadenken aan dat hij graag wilde werken aan de overtuiging: ‘ik heb zuurstof’. Even later kwam hij met de toevoeging. ‘ik heb ten alle tijden zuurstof’. Tijdens de balans herinnerde ik mij zijn geboorte die zeer complex was verlopen en waarbij zijn zuurstof in het gedrang was gekomen. Ik realiseerde me dat dit zijn manier was om zich te bevrijden van dat trauma wat flinke gevolgen voor hem heeft gehad in zijn leerontwikkeling. Zo ontroerend ook te ervaren dat de negatieve ervaring van de black out hem zoiets groters en moois teruggaf.
De volgende dag vertelde hij dat hij tijdens het roeien veel meer lucht had. Na zijn herkansing kwam hij thuis en vertelde dat hij in ieder geval helder had kunnen nadenken. Natuurlijk is er voor een dikke voldoende meer nodig dan alleen het doen van een balans. Maar goede leerprestaties kunnen neerzetten, begint wel met helder kunnen nadenken. Hij heeft dus weer een mooie stap gezet in de goede richting.
FvZ